Indonesie : Prestatiedrang

Hier in Bali heb je twee soorten ouders:
1. ouders die hun kind pushen en pushen en pushen zodat het goed presteert.
2. ouders die het geen bal kan schelen wat hun kind doet.

Ikzelf hoor gelukkig bij geen van beide groepen. Het kan me heel veel schelen wat mijn kind doet, maar het kan me niet schelen als ze niet nummer één wordt, zolang ze maar plezier heeft.

Sinds kort zit Putu op Balinese dansles. De dansen zijn zeer complex om nog maar te zwijgen over alle bewegingen die je met individuele vingers maakt en de mimiek van het gezicht. Er zitten ongeveer 20 meisjes in de zelfde les die allemaal twee Balinese ouders hebben en hun vingertjes heel ver achterover kunnen buigen…

Maar onze goudblonde Putu met haar Nederlandse stijve vingertjes doet gewoon mee en vindt het geweldig! Terwijl andere moeders constant het danspodium oplopen om de bewegingen van hun dochters te corrigeren (iets wat ik sowieso niet zou kunnen, ten eerste omdat ik ze zelf niet kan en ten tweede omdat er twee dansjuffen zijn) sta ik rustig langs de kant te kijken en te denken hoe knap ik het van mijn kind vind dat ze na twee lessen al zo’n beetje alle stapjes onder de knie heeft.

De moeder van Pina  (Putu’s vriendin) komt klagend naast me staan. ‘Snap jij dat nou?’ vraagt ze me, ‘Pina valt gewoon niks te leren, ze wil niet naar me luisteren het wordt nooit wat met haar. Ze eet liever dan dat ze danst! Op school precies hetzelfde liedje, ze zit er nou al bijna een jaar in de playgroup en kan nog niet lezen! Wat moet ik daar nou mee?’

Ik denk even na, Pina is net vier geworden en kijkt om de vijf seconde met een bezweet hoofd smekend om goedkeuring naar haar moeder. ‘Tja’ zeg ik dan gespeeld meelevend, ‘lastig , maar is het niet ook belangrijk dat ze plezier heeft in haar dansles?’
Pina’s moeder kijkt me aan alsof ik van een andere planeet kom, glimlacht en draait zich om naar haar dochter om diens arm nog net vijf centimeter verder naar achteren te buigen.

Van de twintig meisjes die dansen zie ik maar een handjevol (bemoeizuchtige) moeders.
De meeste ouders zetten hun kind  100 meter voor het klasje af en komen ze daar twee uur later weer opwachten zonder iets te vragen of ze te helpen met het omwikkelen van de speciale Sarong. Kortom totaal ongeïnteresseerd. Ik weet niet wat erger is …

Natuurlijk zie ik ook wel dat mijn kleine Putu de stapjes niet helemaal onder controle heeft en zich veel stijver voortbeweegt dan de rest, maar als ik haar trots zie glimlachen wanneer ik mijn duim opsteek ben ik de gelukkigste en trotste moeder van Bali. Op zo’n moment ben ik blij dat ik twee uur lang langs de kant zit te kijken zonder me ergens me te bemoeien en toch vol interesse voor mijn mooie dochter!!

Judith